adventsster kerst17




Advent 2017
                              de figuren van de kerststal


Kom kijken bij de stal. Aan de hand van verhalen ontdekken we (opnieuw) het traditionele kerstverhaal, we horen de verhalen dit keer vanuit het perspectief van de verschillende figuren uit de kerststal. Elke week is er een ander verhaal.





Een gewone herdersjongen



Moet je mij zien. Ik sta gewoon in de stal! Als eerste, helemaal vooraan! Wie had dat nou gedacht...
Eigenlijk ben ik maar een hele gewone jongen. Ik heb nergens voor geleerd. Ik kan maar een klein beetje lezen, en schrijven vind ik helemaal moeilijk. Ik kan geen dingen maken en ik ben niet sterk. Daarom ben ik maar herder geworden. Elke dag pas ik op de schapen. En niet alleen overdag - ook ’s nachts moet ik nog opletten of er niks met de schapen gebeurt.

De mensen uit de stad kijken een beetje op ons neer. Ze denken dat we dom zijn. Of ze vinden dat we stinken, omdat we de hele dag tussen de schapen zitten. Maar toch vind ik het mooi om herder te zijn. Het is belangrijk werk en je moet niet al te bang zijn. Het herderschap zit bij ons in de familie: mijn vader was het ook al en mijn opa ook. Opa kon er altijd mooi over vertellen. ‘Ja jongen,’ zei hij dan, ‘herder zijn is een mooi vak. Vroeger leefde de beroemde koning David. Hij hield van herders. Dat kwam omdat hij, voordat hij koning werd, ook een herder was. Als ik zie dat de mensen uit de stad op me neerkijken, denk ik daar altijd maar aan. Wie durft dan nog te zeggen dat een herder niks voorstelt? Koning David zei zelfs, dat God ook als een soort herder is.

herders 2017 Ik wist dus al langer dat een herder bijzonder was, maar na vannacht weet ik het helemaal zeker. Ik kan nog steeds bijna niet geloven wat er gebeurd is. We zaten gewoon bij onze kudde in het veld, mijn vrienden en ik. We pasten op de schapen. Af en toe vielen we een beetje in slaap. Maar dat geeft niet: als er iets gebeurt, ben je meteen weer wakker. Dan knipper je even met je ogen en tuur je in de nacht of het allemaal goed gaat. Tenminste, zo gaat het normaal gesproken. Maar vannacht ging het heel anders.

Ik was net een beetje in slaap gevallen, toen ik plotseling een heel fel licht zag. Even dacht ik dat ik droomde, maar de anderen zagen het ook: een engel! Een echte engel, zomaar bij ons in het veld! ‘Wees niet bang,’ zei de engel, ‘want ik heb groot nieuws!’ Hij vertelde dat er een bijzonder kind geboren was, in een stal in Bethlehem. God en dit kind horen bij elkaar. Zoals een vader en een zoon. Dit kind zou de wereld vertellen over de vrede van God. ‘Hij is de Messias,’ vertelde de engel. ‘De redder, het kind van God.’ Toen kwamen er nog meer engelen.

En allemaal samen zongen ze een lied voor God. Het klonk zo mooi... Toen de engelen weg waren, zeiden mijn vrienden en ik tegen elkaar: ‘Kom op! We gaan op zoek naar die stal in Bethlehem. Kijken of we het kind kunnen vinden!’ Moet je je voorstellen. Wij, als gewone herders, gingen op bezoek bij de Zoon van God! Die engelen hadden overal wel naar toe kunnen gaan.

Gebed

Lieve God, wij danken U
omdat we over een paar weken Kerstmis mogen vieren,
het feest van de geboorte van Uw Zoon.

Wij danken U voor de kerststal
die laat zien dat Jezus onder ons geboren is.
De herders staan vooraan in de kerststal.
Zij waren geen belangrijke mensen,
geen koningen of keizers in grote paleizen.
Ze hielden in het veld de wacht bij hun kudde.
En juist zij mochten als eerste horen
dat Uw Zoon voor de mensen geboren is.
Daarvoor danken wij U.
Amen.

Naar koningen en keizers. Toch gingen ze als allereerste naar de herders! En nu staan we hier. Maria, de moeder van het kindje, heeft ons binnengelaten. Heel voorzichtig zijn we naar de kribbe gelopen om even te kijken. Het kindje ziet er zo lief uit. Jezus heet hij. En zo klein... Je kunt je bijna niet voorstellen wat hij vertelt en doet als hij groot is. ‘Zoon van God’ , zei de engel. Ik zou hier het liefst de rest van mijn leven willen blijven staan. Maar tegelijk wil ik naar buiten gaan, om aan iedereen te vertellen wat we gezien hebben. Iedereen moet weten dat Jezus geboren is, de Zoon van God!




De os en de ezel



Boe!
‘Zeg, kun je even een heel klein stukje opschuiven?
Zucht.
Dat doet hij natuurlijk niet. Leer mij de ezel kennen...
Hé, ezel, ouwe dibbes! Hallo? Boe!
Hij luistert niet. Nou ja, wie luistert er ook naar een os?
Nou ben ik niet zomaar een os. Ik ben niet zo’n os die de hele dag maar een beetje dromerig grasjes staat te eten.
Ik ben namelijk beroemd: Ik ben de os van de kerststal. Al eeuwenlang sta ik in elke kerststal. En zelfs daarvoor kende iedereen me al.

Weet je dat een oude profeet al over mij geschreven heeft? Wat zeg je? O, je weet niet wat een profeet is? Profeten zijn mensen die, namens God, de mensen toespreken. Bijzondere mensen zijn het. Alsof ze even bij God op visite zijn geweest. Of dat God even bij hen kwam.
Ze weten gewoon wat God wil dat de mensen doen. De oude Jesaja was, lang geleden, zo’n profeet. Jesaja was boos op de mensen, omdat ze niet luisterden naar God. En toen zei Jesaja: “Een os weet wie zijn baas is. En een ezel weet waar zijn kribbe staat. Maar jullie weten niet wie God is en waar het leven te vinden is.”
En die os, dat was ik dus. En mijn vriend de ezel hoort er ook bij.

os en ezel 2017 Als de mensen ons zien, dan moeten ze maar denken aan wat Jesaja zei. Zoals een os zijn baas kent en een ezel weet waar zijn voerbak staat, zo moeten mensen weten wie God is. Het is lekker warm hier in de stal. Ik sta de hele dag wat op een strootje te kauwen en kijk naar het baby-tje. Af en toe steek ik mijn tong uit of zeg ik boe. Dan moet hij lachen. En verder denk ik na. Ja, dat weten mensen vaak niet, dat ossen zo veel nadenken. Maar het is wel zo. Wij zijn misschien wel de meest bedachtzame dieren die er bestaan. We zijn niet de hele dag aan het rennen en vliegen, we bouwen geen nesten en graven geen holen. Maar we denken na. Misschien ben ik daarom wel zo geschikt om in de stal te staan.

De ezel was er ook al vanaf het begin bij. Later kwamen er nog meer dieren, maar wij waren de eersten. We zijn echt een team, de ezel en ik. Wat hij te weinig heeft heb ik teveel. Ik bedoel: ik denk de hele dag na, ik ben heel slim. En een ezel... nou ja, laat ik dat nou maar niet hardop zeggen want dan wordt hij weer boos.
De ezel is af en toe een beetje chagrijnig. Dat kan hij ook niet helpen hoor, het hoort nou eenmaal bij ezels... Soms moppert hij dat het eigenlijk zíjn voederbak was. En dan vraagt hij of het allemaal zomaar kan dat daar dan een kind in gelegd wordt... Ik luister er naar en haal mijn schouders op. Wat maakt het nou uit dat ze je voederbak even gebruiken. De geboorte van Jezus is toch veel belangrijker?

Gebed

Lieve God, wij danken U
omdat we over een paar weken Kerstmis mogen vieren,
het feest van de geboorte van Uw Zoon.

Wij danken U voor de kerststal
die laat zien dat Jezus onder ons geboren is.
In de kerststal staan de dieren.
Zij laten zien dat iedereen erbij hoort,
en dat iedereen mag leven
met uitzicht op vrede.
Daarvoor danken wij U.
Amen.

Als ik naar die ezel kijk, moet ik af en toe denken aan een oud verhaal. Het komt van een andere profeet, niet Jesaja maar Zacharia. De profeet Zacharia vertelde ooit eens over een nieuwe koning die de stad zou binnenrijden op een ezel. De mensen zouden zwaaien met palmtakken en ‘Hosanna’ roepen voor de koning. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik begin te denken dat het kind in de kribbe misschien wel de koning is die Zacharia bedoelde. “Hé ezel,” zeg ik dan, “zou je niet eens gaan trainen voor als hij groot is? Dan kun je hem laten rijden op je rug.” Maar de ezel kijkt me kwaad aan. “Ia!” roept hij boos. Ik lach alleen maar, en probeer hem
voor de grap aan het schrikken te maken.
Boe!’



Materiaal afkomstig van de scholenactie van de Stichting BVA