Schietgebedje  
 

Een schietgebedje: een kort en snel gebed. Vaak ook nog op rijm, zodat het gemakkelijk te onthouden was.
Waar de term schietgebedje precies vandaan komt is niet geheel duidelijk. Er zijn er die menen dat dit ontstaan is op het slagveld tijdens de oorlogen. Wanneer de aalmoezenier (legerpriester) van de ene naar de andere getroffene ging en er geen tijd was voor uitgebreid bidden. Hij deed dan gauw een schietgebedje (naast het feit dat er ter plekke veel geschoten werd).
Anderen denken dat het woord afkomstig is van schieten - aanschieten: snel even iets tegen iemand zeggen. Dus snel even een gebedje tegen God zeggen.
Volgens de Dikke van Dale is het "een kort gebed in nood".
Mogelijk was het ook een kort gebed vlak voordat men gefusilleerd werd.

Enkele bekende schietgebedjes zijn:
                    Heilige Antonius van Padua,
                    zalige vrucht van Spanje,
                    minnaar van Gods huis,
                    breng alsjeblieft .... weer thuis.


Wanneer men iets kwijt was bad men vaak:
                    Heilige Antonius beste vrind,
                    geef dat ik ...... weer vind.

En wanneer men 's avonds laat te moe was voor het avondgebed:
                    Heer, Gij weet dat ik U bemin,
                    en daarom kruip ik er zů maar in!



En misschien kent u er zelf ook nog wel een paar.........

Vertel het ons: webmaster(a)rkkerkmeppel.nl*
vervang (a) door @
dit is een antispam maatregel

engeltje003 niks

Toen de Duitsers Antwerpen en omgeving bestookten aan het eind van de WO II
met V-1's bad men daar:

"Onze Lieve Vrouwke,
gift ím nog een douwke!"


(En of dat ding dan daardoor pas in een van de volgende straten terecht zou komen, dat was andermans zorg)